30 Δεκεμβρίου 2015

Εσωτερικό Σύστημα Πλοήγησης

Πάντα έψαχνες κάτι απροσδιόριστο. Κάποια στιγμή το προσδιόρισες: τη θέση σου στη ζωή. Παρασύρθηκες, όπως ένα φύλλο στο νερό, από όλα τα φαντασμαγορικά αυτού του κόσμου, καλά ή μη. Όλα ήταν πολλά, για το νεανικό μυαλό σου.

Άρχισες να διαχωρίζεις, να επιλέγεις, να χαράσσεις τη δική σου πορεία, μα δεν ήταν ποτέ δική σου. Ό,τι έβρισκες ήταν ξένο. Το έκανες δικό σου πιστεύοντας πως ήταν αυθεντικό.

Στην πορεία άρχισες να σχηματίζεις "δικές σου" αλήθειες, μα ήταν πάντα δανεικές, εξωτερικές, ελκυστικές. Δεν το καταλάβαινες, μα τις στήριζες, τις προσωποποιούσες και τις αφομοίωνες. Δεν έβλεπες το σκοτάδι γιατί είχες ανάγκη να βλέπεις το φως. Δεν κατάλαβες πόσο ευάλωτη γινόσουν, πόσο προκαλούσες το σκοτάδι να σε επισκεφθεί.

26 Δεκεμβρίου 2015

Κοινότητες Καρδιάς

Η κοινότητες που θέλουμε να φτιάξουμε τελικά, δεν είναι αυτές που εύκολα θυμάται/φαντάζεται ο νους μας από το παρελθόν.

Θα φτιάξουμε «κοινότητες» καρδιάς.

Θα σχηματίσουμε ιστούς αγάπης…πραγματικής αγάπης, απενεχοποιημένης, αγνής και φανερής.

Οι κοινότητες αυτές δεν θα έχουν χώρο ή καθορισμένο χρόνο.

Έχουμε δώσει υπερβολική σημαντικότητα στο φυσικό επίπεδο, αγνοώντας το πνευματικό.

Έχουμε παγιδευτεί συναισθηματικά, ακολουθώντας τυφλά της ανεκδήλωτες ανάγκες μας και τις υποσυνείδητες καταγραφές μας.

25 Δεκεμβρίου 2015

Στο Άγνωστο

Αν μπορούσα μόνο να ήξερα…!

Όλοι θα ήθελαν να μάθουν… Τρέχουν σε αστρολόγους, μέντιουμ και ό,τι άλλο. Καίγονται να ξέρουν!

Ποτέ δεν με ενδιέφερε. Ποτέ δεν κυνήγησα το μέλλον ή τη γνώση με αυτόν τον τρόπο.

Κοιτάζοντας πίσω τώρα… Αν ήξερα θα το ‘κανα; Θα περπατούσα αυτήν την πορεία; Θα είχε νόημα; Θα το πίστευα; Ποιες αοριστολογίες θα μπορούσαν να με εκτροχιάσουν από την τόσο πεισματική πορεία μου;

Μια πορεία απρόβλεπτη, ανηφορική μα και με πολλές υπέροχες βουνοκορφές, που τίποτα εκτός από τη βιωματική αίσθησή τους, δεν θα ήταν αρκετό.

Ευγνωμονώ….

22 Δεκεμβρίου 2015

Άγγιγμα Ουσίας

Με απόλυτη αίσθηση εμπιστοσύνης, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς πορεία...

Όταν ο νους παραδίνεται και η καρδιά ξέρει καλά να ορίζει...

Δεν υπάρχει εμπόδιο που μπορεί να αποτρέψει, αυτό που μόνο το πνεύμα μπορεί να δημιουργήσει.

Η αίσθηση μοναδική, καθώς τα αντίθετα σμίγουν σαν ένα σώμα, διασχίζοντας τον άνεμο, το χρόνο, για να βρεθούν σε νέα μέρη, που δεν τα έχουν επισκεφθεί.

20 Δεκεμβρίου 2015

Δεν αφήνουμε το παρελθόν "πίσω" μας


Όταν η προσοχή εστιάζεται στα παιδιά, δεν αστειεύομαι. Και ποιοι από μας δεν είμαστε ακόμα παιδιά, προσπαθώντας να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας;

Βέβαια, η κοινωνία μάς δίνει το ρόλο του "γονιού" κι έτσι ξεχνάμε πως είμαστε οι ίδιοι παιδιά. Συνεχίζουμε το ίδιο τυφλά να μεταφέρουμε στα δικά μας, όλα τα ασυνείδητα που εμείς έχουμε δεχθεί και υιοθετήσει, χωρίς να διερωτόμαστε ποιοι είμαστε, τι είμαστε;

Δεν έχει καμία σχέση η ηλικία.... Βλέπω μικρά παιδιά, μεγαλύτερα, έφηβους, ενήλικες, παππούδες και γιαγιάδες, να κουβαλάνε το παιδί μέσα τους, αγνοώντας τι πραγματικά κουβαλάνε ή πόσα.

12 Δεκεμβρίου 2015

Παράλληλος Κόσμος

 Η αλήθεια αντικρούει την ελπίδα και είναι πάντα σωτήρια. Χρειάζεται περισσότερη δουλειά και δεν αφαιρεί την καταιγίδα, αλλά βγαίνεις πάντα κερδισμένος με λιγότερες ζημιές. Όταν τελικά κοπάσει και βγαίνεις από αυτήν, κοιτώντας γύρω σου, όλα είναι διαφορετικά, ενώ είναι τα ίδια, γιατί εσύ έχεις μεταμορφωθεί.

Δεν ξέρεις πού θα σε οδηγήσει αυτό ή πότε θα είναι η επόμενη καταιγίδα, ίσως και αμέσως, γιατί ξέρεις πως δεν ορίζεις τη ζωή. Αλλά εμπιστεύεσαι αυτό που έζησες, αυτό που έγινες, βασιζόμενος ταπεινά στον  εαυτό σου, την αλήθεια που ήξερες και έζησες. Ευγνωμονείς την περιπέτεια που σου το έδειξε, που σου το ανέδειξε. Δεν χρειάζεσαι επιδείξεις, γιατί μέσα σου βαθιά, ξέρεις καλά ποιος είσαι.

28 Νοεμβρίου 2015

Αμέριμνη...

Όταν βρισκόμαστε πραγματικά στο μονοπάτι της ουσιαστικής ζωής μας, είναι αναπόφευκτες οι συνεχείς ανατροπές. Η εκπαιδευμένη σκέψη/φαντασία ούτε καν διανοείται πως αυτό σημαίνει καθημερινή, φυσιολογική διαδικασία, η οποία αφαιρεί τη "συνέχεια" που οι περισσότεροι έχουν ανάγκη για να αισθάνομαι ασφαλείς.

Εκεί που προχωράς, αμέριμνη (αν και το "αμέριμνη" χάνει πλέον κάθε προηγούμενη, γνώριμη έννοια), ξαφνικά ανακαλύπτεις, ένα κλειδί, ένα χαμένο στοιχείο, που συνδέει πολλά άλλα. Δεν το ήξερες; Tο ήξερες. Όμως ανακαλύπτοντας το ξανά, σε νέο πλαίσιο, μέσα από άλλη οπτική, αποκτά ένα διαφορετικό, ξεχωριστό νόημα και αξία.

9 Νοεμβρίου 2015

Δύο εκκλησιές



Θέλεις να ξεσηκωθείς, αλλά φοβάσαι όλ’ αυτά που θα χρειαστεί να χάσεις. Σκέφτεσαι όλα όσα θα αναγκαστείς να στερηθείς. 

Και θα χάσεις πολλά….όλ' αυτά που θεωρείς αναγκαία, που πλάθουν την ταυτότητα και την υποτιθέμενη ασφάλειά σου. 

Για να μάθεις να μην εξαρτάσαι, να μην βασίζεσαι, παρά μόνο στο Είναι σου…γυμνός, εκτεθειμένος ο Εαυτός σου, χωρίς καλύμματα, χωρίς άμυνες και προσωπεία. Δεν είναι απλό, είναι όμως αναγκαίο.

29 Οκτωβρίου 2015

Οι θύελλες της μύησης

Οι άνθρωποι φοβούνται τις θύελλες. Τους έχουν μάθει πως πρέπει να είναι "μικροί Βούδες", να περιμένουν ατάραχοι και να "σκέφτονται θετικά". Τους έχουν μάθει να υπομένουν με καρτερικότητα και πίστη, μέχρι κάτι ν' αλλάξει, να έρθει είτε η τιμωρία (σε όσους "το αξίζουν") ή η ανταμοιβή (σε αυτούς που "υπέφεραν").

Οι θύελλες ξεσηκώνουν τα πάντα και είναι πάντα απρόβλεπτες. Πόσο άβολο είναι που μαθαίνουμε να προσπαθούμε να ελέγχουμε και να προβλέπονται τα πάντα στη ζωή μας. Εδώ όμως δεν χωράνε ούτε καφετζούδες ούτε προγραμματισμοί, ούτε στρατηγική.

8 Οκτωβρίου 2015

Υποκειμενική Θέαση

Δεν είναι οι ασθένειες που μας συνθλίβουν…. είναι όλα όσα δημιουργούνται πολύ πριν από αυτές. Ό,τι εμφανίζεται σε σωματικό επίπεδο, δεν συσχετίζεται με το γραμμικό χρόνο, έτσι όπως ο επιφανειακός νους θέλει να κατατάσσει (και ψάχνει θεραπείες).

Δεν είναι τα προβλήματα της ζωής που μας καθηλώνουν... είναι ο τρόπος που σκεφτόμαστε γι’ αυτά και αυτό δεν μπορεί ν’ αλλάξει επιφανειακά, με εκλογικεύσεις και επιλογή διαφορετικών θέσεων/απόψεων.

Δεν είναι οι σχέσεις με τους ανθρώπους που μας απογοητεύουν…είναι ο τρόπος που τις αντιλαμβανόμαστε μέσα από τη θέαση που έχουμε ήδη για τον εαυτό μας και τον κόσμο μας. Ό,τι έλκουμε, ό,τι απωθούμε, όλα ακολουθούν αόρατους κανόνες που η ζωή μάς προκαλεί ν' ανακαλύψουμε.

5 Οκτωβρίου 2015

Αλλάζοντας τις έννοιες


Ό,τι κι αν αποφασίσουμε να κάνουμε, χρειάζεται να ξεκινάμε από μέσα, από τον Εαυτό μας.

Για τους περισσότερους, αυτό δεν σημαίνει τίποτ’ άλλο από το να «σκέφτονται» τα διάφορα θέματα που τους παρουσιάζονται, προσπαθώντας να καταλήξουν σε μια «σωστή» απόφαση, ένα ξεκάθαρο συμπέρασμα, το οποίο θα τους επιτρέψει την επόμενη δράση τους, με σιγουριά κι εμπιστοσύνη. Δεν υπάρχει κάτι «άλλο», κανένα άλλο γνώριμο επίπεδο νου ή οποιοσδήποτε άλλος τρόπος αντίληψης, πέρα από την παράλληλη «μη σκέψη», που κατακτιέται... κυρίως ως διέξοδος από τον επιβλητικό νου.

Και οι κύκλοι συνεχίζονται, ο χρόνος κυλάει, μα η σιγουριά δεν έρχεται, ενώ η αμφιβολία ή αντίστοιχα η εμμονή σε στερεότυπες ιδέες κατακτούν το νου. Και είναι εδώ που αρχίζουν να δυσκολεύουν τα πράγματα.

16 Σεπτεμβρίου 2015

Η δική Σου Βούληση

Εκεί που νομίζεις πως θα κάνεις κάτι που σχεδίασες, βρίσκεται να κάνεις κάτι άλλο που φαίνεται να ήρθε από το πουθενά. Και είναι ακριβώς αυτό που πρέπει να κάνεις.
Γιατί πάλι δικό σου είναι, αλλά δεν ήρθε από το νου σου...αυτό το γραμμικό, υπολογιστικό κομμάτι που ονομάζεις "εαυτό σου".

Αλήθεια, πόσο ευέλικτοι είμαστε; Πόσο πρόθυμοι να παρατηρούμε τη ζωή, να ρέουμε μαζί της αντί κόντρα σε αυτήν; Οι ερωτήσεις μου είναι ρητορικές...τις απαντάει ο καθένας μας με ειλικρίνεια, μόνο στον Εαυτό του!

Συναισθηματική Κόλαση


Ζεις σε έναν κόσμο δικό σου, πλαστό, σκοτεινό, ψάχνοντας το φως που δεν υπάρχει εκεί.

Αναζητείς την αγάπη και όσο την κυνηγάς, αυτή σου διαφεύγει.

Είσαι κουρασμένη, πικραμένη, πονάς και χάνεσαι στις διαδρομές του νου σου.

Η ευθύνη σού πέφτει βαριά και όλα γύρω σου είναι χαοτικά.

Απλώνεις το χέρι, κάπου να πιαστείς, αλλά κανείς δεν μένει για πολύ εκεί που θέλεις, ενώ αυτοί που αγαπάς έχουν φύγει και δεν γυρνάνε πίσω.

15 Σεπτεμβρίου 2015

Ξυπνάς τα πρωινά;

"Ξυπνάω το πρωί για την δουλειά, τρέχω σαν τρελός να ετοιμαστώ
Βρίζω μέσα στο αμάξι όταν βρω κίνηση στον δρόμο
Πηγαίνω στην δουλειά....όλοι τρέχουμε από δω από κει
Σαν να μας κυνηγάνε.....
Το αφεντικό τον κυνηγά το ρολόι
Να προλάβει όσες περισσότερες παραγγελίες
Για να βγάλει περισσότερα λεφτά.... Νομίζει!
Και μετά σπίτι να ξεκουραστώ λίγο.....
Ίσως κάτι μου ξεφεύγει, αλλά δεν το βλέπω σωστό όλο αυτό... Να ζούμε όλοι μέσα στο άγχος, την αγωνία, τον φόβο για το υπόλοιπο της ζωής μας..."

10 Σεπτεμβρίου 2015

Η θέα από ψηλά



Αυτό που ερωτεύτηκα, με την πρώτη ματιά, ήταν η θέα  από ψηλά... Χρόνια τώρα! Φυσικά, δεν ήμουν προετοιμασμένη για το μεγαλείο μα ούτε και τις προκλήσεις αυτής της δυνατότητας! Κανείς νομίζω δεν είναι, ποτέ!

Τώρα, μετά από δεκαετίες, εμπειρίες και θεάσεις που κόβουν τη λαλιά, το δέος της θέασης από ψηλά παραμένει το ίδιο μαγευτικό, όπως την πρώτη φορά. 

Και η ταλάντευση παραμένει. Σου υπενθυμίζει  (η κίνηση) πως ζεις, αναπνέεις σε ένα σώμα, σκέφτεσαι με ένα μυαλό, αντιλαμβάνεσαι με μία συνείδηση. Ακόμα και άλλος να σταθεί ακριβώς δίπλα σου, αντιλαμβάνεται με μια άλλη, ατομική συνείδηση, τα ίδια, όμως διαφορετικά. 

Δεν βγάζει νόημα ο κόσμος από χαμηλά, με μικροσκοπικές ματιές, τον πειρασμό των αισθήσεων και το βουητό του νου, που όλο τρέχει και ποτέ δε φτάνει πουθενά. Ανά πάσα στιγμή, όλα ανατρέπονται και είναι αδύνατον να γνωρίζεις το λόγο, να ελέγξεις οτιδήποτε ή να προβλέψεις το βίωμα.

1 Σεπτεμβρίου 2015

Διασχίζοντας το Όνειρο


Η ελευθερία έρχεται με κόστος. Κανένας δεν θέλει να πληρώσει το τίμημα με συνειδητή βούληση και ευθύνη, κι έτσι το πληρώνουν ανάποδα: για να παραμένουν σκλαβωμένοι.

Η απαλλαγή από το τίμημα δεν είναι επιλογή, κανείς δεν εξαιρείται. Ούτε να κρυφτούμε μπορούμε από τη Δικαιοσύνη που διέπει τους κόσμους και εμείς ακόμα ανακαλύπτουμε, κατανοώντας τις παρανοήσεις μας (που είναι πάρα πολλές).

Μπορεί να κολυμπάμε στις ψευδαισθήσεις προσωρινά, μπορεί να βαυκαλιζόμαστε είτε για την κουτοπονηριά μας είτε για την υποτιθέμενη αρετή στον συμβιβασμό των κοινωνικών προσταγών μας, όμως ο χρόνος κάνει κύκλους και δεν αντιλαμβανόμαστε πως περνάμε από τα ίδια σημεία.

25 Αυγούστου 2015

Οι ερωτήσεις "γιατί"


Γιατί ο κόσμος είναι έτσι όπως είναι; ρωτάνε τα νέα παιδιά.
Γιατί δεν υπάρχει αγάπη, κατανόηση, αλληλεγγύη;
Όμως οι ερωτήσεις "γιατί" σπάνια μας οδηγούν κάπου διαφορετικά απ' όπου βρισκόμαστε ήδη.

Βοηθούν μόνο στο να τεθεί το πρώτο ερώτημα, να δημιουργηθεί η πρώτη απορία, να γίνει συνειδητό το πρώτο ρήγμα με τον πλαστό κόσμο της υποκειμενικής αντίληψης. Τίποτα άλλο! Ο ίδιος νους που ρωτάει δεν έχει απαντήσεις αληθινές, δημιουργικές. Έχει όμως επιπλέον ψευδαισθήσεις, συνηθισμένες κατηγορίες, υποθετικές θεωρίες. Εξαρτάται τι πραγματικά ψάχνεις.

20 Αυγούστου 2015

Ένας αριθμός μόνο



Δεν το έχεις καταλάβει ακόμα κακόμοιρε άνθρωπε αλλά με τις φοβικές επιλογές σου δεν υπάρχεις! Ναι, δεν υπάρχεις!

Είσαι ένας αριθμός, όχι άτομο, όχι προσωπικότητα, όχι ύπαρξη αλλά απλά ένας αριθμός. Ένας αριθμός στην αστυνομική σου ταυτότητα, στο e-Taxis, στη ΔΕΗ, στην ουρά που περιμένεις, στις αιτήσεις που υποβάλλεις,  παντού, απλά ένας αριθμός.

Δεν σημαίνεις τίποτα, δεν είσαι ορατός παρά μόνο όσο υπηρετείς, όσο μπολιάζεις το σύστημα, όσο συντηρείς τις απαιτήσεις του οικοδομήματος που εσύ ορίζεις ως εξουσία.

Ένα δέντρο που ξεραίνεται και το κόβουν. Μετά το πετάνε. Τι σημασία έχει; Υπάρχουν άπειρα δέντρα, δεν ξεχωρίζεις το ένα από το άλλο, δεν είναι ΤΟ δέντρο, αλλά ένα δέντρο. Ένα ακόμα, ένα παραπάνω, ένα λιγότερο, τι σημασία έχει; Δεν επικοινωνείς μαζί του, δεν έχεις αποκτήσει σχέση μαζί του, δεν σε νοιάζει. Τη μια μέρα είναι εκεί, την άλλη δεν είναι. Το ίδιο και εσύ!

9 Αυγούστου 2015

Επιβίωση


Τον ρωτήσαμε τι θέλει από τη ζωή του, τι ονειρεύεται. Μας απάντησε πως δεν θέλει τίποτα, πως θέλει απλά να επιβιώσει!

Διερωτώμαι γιατί. Γιατί να θέλει να επιβιώσει; Ποιος είναι ο λόγος; Για να αποφύγει το θάνατο; Γιατί φοβάται αυτό που δεν ξέρει. οπότε «επιλέγει» τη μια και μοναδική επιλογή που βλέπει: την επιβίωση;

Και τι είναι η «επιβίωση»; Τρώω, κοιμάμαι, δουλεύω, πληρώνω λογαριασμούς και φροντίζω όσο μπορώ να μην πηγαίνω κόντρα στις αρχές; Δεν ξέρω… ίσως ο καθένας να θέτει δικά του, παρόμοια όμως, περιεχόμενα στο «επιβιώνω». Μα, μου φαίνονται όλα εξ’ ίσου ανιαρά, ανώφελα και περιοριστικά.

29 Ιουλίου 2015

Αβάσταχτο, το κενό της ψευδαίσθησης


Μπορούμε να ζήσουμε με ασφάλεια, ηρεμία, σκοπό, ισορροπία, σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, φαίνεται να χάνεται και να τρέφεται ακόμα με ψευδαισθήσεις;

Οι απαντήσεις είναι πάντα απλές, φτάνει να τολμούμε τις ερωτήσεις. Φτάνει να αναζητούμε πραγματικά. Γιατί οι περισσότεροι κάνουμε τις ερωτήσεις μόνο νοητικά, μόνο θεωρητικά, συμπληρώνοντας αυτόματα τις γνώριμες απαντήσεις που έχουμε συνηθίσει να δίνουμε. Ένα πρόγραμμα που επαναλαμβάνεται μέσα μας, κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου, εντελώς χωρίς τη δική μας συνειδητή βούληση.

21 Ιουλίου 2015

Μπροστά στη μοναδική ουσιαστική πρόκληση

Όταν κάποιος αποφασίζει να ξεκινήσει το εσωτερικό ταξίδι που τόσο έχει παρεξηγηθεί και τόσο έχει επιφορτιστεί με παρανοήσεις και αχρείαστες θεωρίες, είναι πάντα ευκαιρία να συνειδητοποιώ ξανά, και όλοι όσοι συμμετέχουμε, πόσο δύσκολο είναι. Όχι τόσο το ίδιο το ταξίδι μα η αντιστροφή του τρόπου σκέψης μας.

Κανείς δεν μπορεί να υποψιαστεί καν τι σημαίνει αυτό ακριβώς, πρακτικά, μέχρι να αποφασίσει να βιώσει αυτήν την επανάσταση στον ίδιο τον νου του. Οι περιγραφές ποτέ δεν φτάνουν για να δείξουν, οι εμπειρίες των άλλων δεν αποκαλύπτουν την ατομική πορεία του καθενός μας.

14 Ιουλίου 2015

Ο εκβιασμός του θύματος

 Συνήθως σκεφτόμαστε ανάποδα: «ο καημένος, κοίτα τι του έτυχε!», «τι αδικία είναι αυτή!», «όλο τυχαίνουν αναποδιές!», «δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά!» και άλλα παρόμοια. Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι τα πράγματα, αν και δύσκολα βγαίνουμε από το καβούκι του διαμορφωμένου νου μας.

Το θύμα είναι εκβιαστής, μέσα από ένα άλλο μοτίβο αντίδρασης και τρόπο σκέψης. Χωρίς να το αντιλαμβάνεται, η βάση της προσωπικότητάς του στηρίζεται σε ένα αυτό-μίσος, μια καθολική αυτό-απόρριψη, που ντύνεται με πολλά ενδύματα που δεν τον προδίδουν.

9 Ιουλίου 2015

Πόλεμος και ανακωχή


Σ’ αρέσει το μακρινό, το άπιαστο, το ιδεατό, το απλησίαστο. Έτσι τρέφονται οι ψευδαισθήσεις σου, απ’ ότι έχεις ονομάσει αληθινό και ψεύτικο.

Έχεις ιδέες, επιθυμίες, ουτοπικές εικόνες, που ζωντανεύουν μέσα σου, δίνοντάς σου κατεύθυνση. Μια κατεύθυνση που δεν γνωρίζεις πως είναι πλάνη.

Κανείς δεν θέλει να καταστρέψει. Όλοι θέλουν μόνο να χτίσουν, να διατηρήσουν, όλ’ αυτά που θεωρούν πολύτιμα, αναγκαία και αδύνατον να εξαφανιστούν.

6 Ιουλίου 2015

Ένοχοι πρώτα

 Στο σύστημα σκέψης που υπηρετούμε, πιστά, όλοι είμαστε/είναι ένοχοι, μέχρι να αποδειχθεί το αντίθετο.

Μην πλανάστε από τις διακηρύξεις του φαινομενικού δικαστικού/νομικού συστήματος αλλά παρατηρήστε πιο προσεκτικά την ίδια σας τη ζωή, σε όλες της τις εκφράσεις. Η αλήθεια που δεν θέλουμε συχνά να δούμε, βρίσκεται εκεί και μας κοιτάει κατάματα με πάσα ειλικρίνεια.

Θέλεις να ενοικιάσεις ένα σπίτι και ο ιδιοκτήτης σού ζητάει εκ των προτέρων δυο και τρία ενοίκια μαζεμένα, υποθέτοντας πως πρέπει να τα έχεις εφόσον ζητάς να ενοικιάσεις, σίγουρος πως θα φύγεις κάποια στιγμή και θα τον κλέψεις. Όποιος και να ‘σαι. Δεν τον νοιάζει, δεν υπάρχεις ως ατομικότητα. Σε έχει ήδη βάλει σε ένα καλάθι κλεφτών, βάσει προηγούμενων βιωμάτων του και βάσει συλλογικών εξαγγελιών.

3 Ιουλίου 2015

Η πρόκληση της σύνθεσης


Πρέπει να συνειδητοποιείς τους περιορισμούς σου.
Πρέπει να αποδεκτείς πως τους επέλεξες. Εσύ, δεν σου επιβλήθηκαν!
Το αν θα τους ξεπεράσεις είναι δευτερεύον.

Η ουσιαστικά προσφορά ξεκινά όταν τους αποδέχεσαι. Όχι ως αδυναμία ή έλλειψη αλλά ως επιλογή, ως θάρρος βιώματος, περιορισμού και θανάτου.

Ο θάνατος ό,τι έχει γεννηθεί είναι αναγκαίος. Όσο τον φοβάσαι, είτε προκαλώντας είτε αμυνόμενος, σε περιορίζει. Όχι Εσένα, αλλά τον προσωρινό, αντιληπτό  εαυτό σου, να ζει ουσιαστικά, με νόημα, με εσωτερική γαλήνη, ενσυνείδητος.

Η εσωτερική ιερή ένωση είναι αναγκαία για να αντιληφθείς τη μαγεία αυτού που ονομάζεις ζωή, όποια κι αν είναι τα φαινόμενά της, οι διαδρομές και εικονικές πραγματικότητες που ζεις πραγματικά.

Είναι φιλοσοφικά τα ερωτήματα στην πρακτικότητα των στιγμών της ζωής σου, όχι έξω από αυτήν.

Το παρόν, όπως το έχεις θεωρήσει ή μάθει, δεν υφίσταται. Ο χρόνος δεν διασπάται. Πρέπει να απορρίψεις τις διδαχές για να ανακαλύψεις τις αλήθειες.

Όλα εμποδίζουν και όλα δείχνουν. Η διάκριση της θέασης κάνει τη διαφορά. Ο συνδυασμός της δυαδικής θέασης δεν ονομάζεται... ακόμα.


Χριστιάνα Σοφία

30 Ιουνίου 2015

Ο φόβος του διαλόγου



Ο γραπτός διάλογος είναι απαιτητικός, δεν είναι τόσο ανάλαφρος και επιφανειακός όπως τον προφορικό (τηλέφωνο) ή τον δια ζώσης. Εκεί, ειδικά, έχουμε μάθει να προβάλλουμε το εγώ μας, κρύβοντας ασυνείδητα τον πραγματικό εαυτό μας. Και ποιος είναι αυτός άραγε;

Όμως ούτε ο διάλογος είναι γνώριμη διαδικασία. Η συζήτηση είναι άλλο πράγμα, πιο εύκολη, πιο παρορμητική, πιο βίαιη, θα έλεγα. Ανταλλάσσουμε απόψεις, αναλύουμε απόψεις, διαφωνούμε, συμφωνούμε, προσπαθώντας να καταλήξουμε κάπου, να βγάλουμε ένα συμπέρασμα, να ορίσουμε τον εαυτό μας ανάλογα. Έτσι, θεωρούμε πως μαθαίνουμε, καταλαβαίνουμε, συνδεόμαστε, εξελισσόμαστε. Και διερωτώμαι: με τόσα άπειρα «τραπέζια συζητήσεων» ανά τους αιώνες, σε όλους τους τομείς της ζωής μας, τι είναι αυτό που δεν αλλάζει, δεν εξελίσσεται και είναι όμοιο παντού;

20 Ιουνίου 2015

Λόγια στον άνεμο...


Είναι που δεν εμπιστεύεσαι τη ζωή.

Είναι που προσπαθείς να την ελέγξεις.

Είναι που νομίζεις πως έχεις όλα τα στοιχεία και δεδομένα.

Είναι που νομίζεις πως όλα εξαρτώνται από σένα... από αυτά που είναι μπροστά στο οπτικό σου πεδίο.

Είναι που νομίζεις ότι έχεις όλο το χρόνο δικό σου...δεν τον υπολογίζεις πως περνάει.

2 Ιουνίου 2015

Φτιάχνοντας το καβούκι


Έχεις μια συγκεκριμένη άποψη για τον "πνευματικό άνθρωπο".

Έχεις συγκεκριμένη άποψη για την "καλή μαμά", το "σωστό άντρα", τη "σωστή σχέση", την ορθή πορεία ζωής".

Έχεις μια συγκεκριμένη άποψη για το "φυσιολογικό" και οτιδήποτε πέρα ή έξω από αυτό σε απειλεί, είτε το δείχνεις είτε όχι.

Έχεις μια συγκεκριμένη άποψη για τη διατροφή, τις ασθένειες, τον "υγιεινό τρόπο ζωής", τη θεραπεία.

31 Μαΐου 2015

Μαθητές και δάσκαλοι


Δυστυχώς οι περισσότεροι παραμένουν μαθητές για όλη τη ζωή τους, με την αρνητική όμως έννοια, αυτήν που έμαθαν. Περιμένουν την έτοιμη γνώση, την μασημένη πληροφορία. Αναζητούν δασκάλους όπως αυτούς που γνώρισαν στα σχολικά τους χρόνια, που τους υπέβαλλαν τι θα μάθουν, πότε να το κάνουν, και πώς. Σπάνια διαπιστώνουν οι άνθρωποι πως διατηρούν τον ίδιο τρόπο λειτουργίας και στη ζωή τους, σε όλους τους τομείς.

Φυσικά, οι ίδιοι (αν και αδυνατούν να διαπιστώσουν το δίπολο χαρακτηριστικό), επικρίνουν και αντιμάχονται κάθε δάσκαλο, κάνοντας του κεφαλιού τους (κυριολεκτικά, βάση προγραμματισμού), χωρίς να συνειδητοποιούν πόσο εξαρτημένοι είναι από πεποιθήσεις, παπαγαλίες και δανεικές απόψεις που θεωρούν δικές τους.

26 Μαΐου 2015

Το αυτονόητο της ελευθερίας


Τα αυτονόητα έχουν καταντήσει δυσνόητα, μιας που έχουμε διαστρεβλώσει τόσο πολύ τη σκέψη μας, που δεν βλέπουμε καν τη διαστρέβλωση. Ακόμα και αυτό χωράει πολλή συζήτηση καθώς ΤΙΠΟΤΑ δεν γίνεται χωρίς τη συγκατάθεση (την ατομική ΚΑΙ συλλογική  πρόθεση) που υπερβαίνει και διαπερνά κάθε περιορισμένη, επιφανειακή οπτική.

Δεν έχει και τόση σημασία ποιες είναι οι διαστρεβλώσεις, γιατί το ξέρω από τώρα, πως όλοι συμφωνούμε. Θεωρητικά πάντα! Γιατί αν ήταν πρακτική η συμφωνία, θα κάναμε κάτι γι' αυτό (όλοι εμείς που συμφωνούμε), δεν θα χρειαζόταν καν να το συζητάμε, να αναλύουμε και να εξηγούμε. Θα εκδηλώναμε συζητώντας, θα φανερώναμε συνθέτοντας, θα αναδιαμορφώναμε τη ζωή μας για να ταιριάζει με την υποτιθέμενη συμφωνία μας. Είναι κάπου εκεί που αρχίζεις να ακούς τα "ναι συμφωνώ, αλλά...". Πάντα υπάρχει ένα ισχυρό "αλλά" που διατηρεί το στάτους κβο...

21 Μαΐου 2015

Άχρονος Χρόνος


Όταν αφοσιώνεσαι, αγγίζεις τα όρια του άχρονου χρόνου. Είναι μαγική αίσθηση μα και «επικίνδυνη» αν δεν έχεις κατακτήσει, σε κάποιο βαθμό, την εσωτερική ισορροπία.

Παρένθεση: έχουν οι ειδικοί εφεύρει τη ΔΕΠΥ, με την οποία έχουν βρει νέο έδαφος κέρδους οι κερδοσκόποι, πείθοντας τους αφελείς (όλους μας ως κάποιο βαθμό) για την «έλλειψη» και την ανάγκη «διόρθωσης». Τέλος παρένθεσης!

Χρειάζεται μια μεγάλη δόση θάρρους και εμπιστοσύνης να αφοσιωθείς και να υπάρξεις στον άχρονο χρόνο, που σε βγάζει από τη γραμμικότητα της υπόλοιπης ζωής γύρω σου. Πέρα από τα λόγια, περιλαμβάνει κόστος ζωής, το οποίο χρειάζεται να παραμένεις συνειδητός ότι θα «πληρώσεις».

6 Μαΐου 2015

Προσηλυτισμός με "αγάπη"


Με αφορμή μια συζήτηση που είχα πρόσφατα αλλά και τα γεγονότα που τρέχουν στην επικαιρότητα της ζωής παράλληλα, το θέμα του προσηλυτισμού έρχεται προκλητικά στην επιφάνεια. Μπορεί να μη μας αρέσουν οι λέξεις, και να τις ντύνουμε με άλλες, εννοώντας το ίδιο. Μα η αλήθεια παραμένει, περιμένοντας να την αντικρίσουμε κατάματα.

Οι λέξεις συνήθως δεν μας αρέσουν όταν έχουν αποκτήσει αρνητική χροιά,  όταν έχουν επιβαρυνθεί με προηγούμενα βιώματα, είτε δικά μας είτε ιστορικά. Έτσι, εφευρίσκουμε άλλες, νομίζοντας πως έχουμε μετακινηθεί από το παρελθόν.

21 Απριλίου 2015

Μαγευτική Σύνθεση


Όταν μαθαίνεις να παρατηρείς τη ζωή, να ζεις συνειδητά και αληθινά, είναι κάποια πράγματα που πλέον τα γνωρίζεις, δεν έρχονται τόσο «ουρανοκατέβατα», δεν εκπλήσσεσαι, δεν αγχώνεσαι, δεν φοβάσαι. Άλλωστε, όλη η ζωή σου ήταν μια μεγάλη δοκιμασία για να φτάσεις ακριβώς εδώ!

Η ποινική δίωξη εναντίον μου στάθηκε αφορμή για να δω, για άλλη μια φορά, τόσα πολλά, που μόνο ευγνωμοσύνη νοιώθω, όσο ανοίγονται νέες πραγματικότητες, νέες προκλήσεις σε όλα τα επίπεδα, νέες προοπτικές. Και οι αποκαλύψεις απανωτές…

2 Απριλίου 2015

Ζώνη Άνεσης

Εδώ είμαστε!

Η μεγαλύτερη ζώνη άνεσης είναι η μυστικότητα του νου μας, η αόρατη παρουσία του που σκανάρει τα πάντα ανενόχλητος, αθέατος και ασφαλής!

Κανείς δεν επεμβαίνει εδώ, τις περισσότερες φορές, ούτε κι εμείς οι ίδιοι. Εντυπώσεις, απόψεις, πεποιθήσεις, προκλητικές θεάσεις, κρυφές επιθυμίες, θεοί και δαίμονες παλεραύνουν, εχθροί και φίλοι, έρωτες και πάθη, ομορφιά και ασχήμια… τα πάντα όλα, εδώ! Ελεύθερα, ανενόχλητα, υφαίνοντας έναν πανέμορφο ιστό που σκεπάζει τα πάντα, τη ζωντανή συνειδητότητα!

29 Μαρτίου 2015

Για τη Φανέρωση

Το σημαντικότερο είναι να φανερωνόμαστε στον Εαυτό μας.

Έχουμε υιοθετήσει πολλές πεποιθήσεις για την αλήθεια, την ειλικρίνεια, την αγάπη, τη φιλία, μα δεν συνειδητοποιούμε πως καθημερινά προδίδουμε τις ίδιες αυτές έννοιες, αγνοώντας τον εαυτό μας, τις πραγματικές μας προθέσεις, τα κρυμμένα κίνητρα που δεν θέλουμε να δούμε.

Όταν είσαι πρόθυμος να ξεσκεπάσεις τα δικά σου εγωιστικά, φοβικά, απολυταρχικά κίνητρα, τότε μπορείς ευκολότερα να αποκαλύπτεις και τα αντίστοιχα κίνητρα των άλλων, είτε τα αναγνωρίζουν συνειδητά είτε όχι. Γίνονται διάφανοι, ακόμα κι αν επιλέγουν να συνεχίζουν την αυτο-άγνοιά τους, την προσποίηση, τους ρόλους που παίζουν νομίζοντας πως είναι «ειλικρινείς.

25 Μαρτίου 2015

Για τις λεπτομέρειες


Όταν αποφασίζεις να ασχοληθείς με τη λεπτομέρεια, αποφασίζεις ταυτόχρονα να ασχοληθείς με την ουσία.

Μα αυτή η ουσία δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, ούτε αναγνωρίζεται από τους γύρω σου.

Όλη η ζωή σε πείθει να πηγαίνεις ανάποδα… να ασχολείσαι με τα «σημαντικά» και να αγνοείς τη λεπτομέρεια, που δεν αντιλαμβάνεσαι καν.

20 Μαρτίου 2015

Ονειρική Μνήμη...το ονομάζουμε "εδώ και τώρα"


Το πιο δύσκολο πράγμα είναι να προσφέρεις την αρχαία σοφία σήμερα, χωρίς να τη γνωρίζεις ουσιαστικά και έχοντας προσθέσει σε αυτήν, τη γνώση του σήμερα. 

Για τον επιφανειακό, γραμμικό νου της σύγχρονης προσωπικότητας, αυτό μοιάζει ακατανόητο, αδύνατον, πλάνη του ατόμου, ύβρης, αντιφατικό και ό,τι άλλο μπορεί να σκεφτεί ο καθένας.

Βέβαια, όταν παπαγαλίζουμε ό,τι μας έδωσαν από την αρχαία σοφία ή όταν αναπαράγουμε απλά λόγια άλλων πιστεύοντας πως γεμίζοντας το νου μας με πληροφορία, έτσι γνωρίζουμε, δεν είναι δυνατόν να μεταπηδήσουμε στο πιο πάνω «θεώρημα», μη κατανοώντας το.

19 Μαρτίου 2015

Προσωπικός Χρόνος



Υπάρχει λόγος που δεν μπορώ να πάω πίσω και να διαβάσω τα άρθρα μου ή το βιβλίο μου ξανά.

Τίποτα από αυτά δεν είναι διαχρονικά, ούτε γράφονται με αυτό το σκοπό. Το ίδιο ισχύει για το 99% των όσων κυκλοφορούν, απλά για μένα είναι συνειδητό. Αποτελούν το παρελθόν. Αλλά ποιο παρελθόν, πώς;

Ακόμα κι αν επέλεγα να γράψω πάνω στο ίδιο θέμα σήμερα, θα έγραφα με εντελώς διαφορετικό τρόπο, και αυτό το κάνουμε καθημερινά, μέσα σε ζωντανούς διαλόγους. Έχουν σημασία τα όσα γράφω όταν το κάνω, όταν επιλέγω να τα ανεβάζω, μόνο για όσους μπορούν να δουν πέρα από τα φαινόμενα ή τουλάχιστον υποψιάζονται πως όσα βλέπουν δεν είναι τα πάντα.

4 Μαρτίου 2015

Με στοίχημα τη ζωή μας

Οι άνθρωποι νομίζουν πως μπορούν να κρύβονται. Kαι μόνο επειδή το σύστημα που υπηρετούμε βασίζεται σε ανάγκη «αποδείξεων», που μπορούν να αντιληφθούν οι πέντε αισθήσεις. Και είναι τόσο ελλιπές όλο αυτό το θέατρο του κρυφού, όταν ξεφεύγεις από τα όρια του φαίνεσθαι!

Κατά τα φαινόμενα ή κατά παράδοσην, οι άνθρωποι θέλουν να χωρίζονται σε «καλούς» και «κακούς» και φυσικά οι «φυσιολογικοί» θέλουν να ανήκουν στους «καλούς». Έχουν πάντα τις καλύτερες προθέσεις και ζουν μια ζωή νορμάλ! Δεν μπορούν να εξηγήσουν γιατί δεν είναι ευτυχισμένοι, γιατί δεν έχουν όλα όσα θέλουν (και αξίζουν), αλλά συνεχίζουν να το προσπαθούν. Οτιδήποτε αρνητικό, αγωνίζονται να το εξαλείψουν, φτιάχνοντας «αλήθειες» με κανόνες, τις οποίες θέλουν και προσπαθούν να ακολουθούν.

24 Φεβρουαρίου 2015

Για όλα…


Ο πόλεμος των απολαύσεων, η ενοχή που κρύβεται.
Στη ζωή μου, δεν σταματάω να «δουλεύω»… καμιά στιγμή. Όμως δεν φαίνεται καθώς οι έννοιες δεν είναι πλέον οι ίδιες για μένα.

Γελάω με τις δήθεν «ανώτερες», «καλύτερες», «ωριμότερες» επιλογές μερικών, που κρύβουν το ψέμα που δεν βλέπουν, γνωρίζοντας πως η εικόνα μου μπερδεύει και δυσκολεύει πολλούς.

16 Φεβρουαρίου 2015

Συντροφικές (ερωτικές) σχέσεις

Γιατί οι συντροφικές σχέσεις δεν πετυχαίνουν;

Γιατί δεν είμαστε «ευτυχισμένοι μαζί»;

Επειδή φτιάχνονται με γνώμονα την ασφάλεια, όπως κι αν ξεκινάνε, όποιες κι αν είναι οι νοητικές μας προθέσεις. Στο βάθος κυνηγάμε την ασφάλεια, την απαλλαγή από το φόβο και το άγνωστο, αναζητώντας τη λύτρωση στον άλλον, στη σχέση.

Αυτή είναι η απλή, ευθεία απάντηση. Στην πράξη, τα πράγματα είναι πολύ πιο πολύπλοκα γιατί τίποτα απ’ όλα αυτά δεν φαίνεται ξεκάθαρα ή άμεσα.

Γιατί όμως, από την άλλη, οι συντροφικές σχέσεις είναι τόσο σημαντικές για μας;

12 Φεβρουαρίου 2015

Μέχρι το Πέταγμα

Όταν η άποψη μας βασίζεται σε γνώση άλλου, άρα δεν μπορούμε να τη στηρίξουμε με εμπειρία και δικά μας λόγια είναι δανεική και δεν έχει κανένα αντίκτυπο. Είναι κενή από ενέργεια. Απλά θρέφουμε το παιχνίδι της διαφωνίας /συμφωνίας των εγώ, χωρίς όμως να μετακινούμαστε και χωρίς να προσφέρουμε την ενέργεια της αυθεντικότητάς μας.

Κανένας νόμος δεν ισχύει αν τον έχουμε ξεπεράσει. Οι συμπαντικοί νόμοι υπάρχουν για καθοδήγηση. Οι νόμοι του κάθε επιπέδου της συνείδησης καταργούνται στο επόμενο επίπεδο. Όμως ο νους αντιλαμβάνεται κενό και χάος, που δεν υπάρχουν πραγματικά, απλά βρίσκεται η πραγματικότητα έξω /πέρα από το επίπεδο αντίληψής του.

10 Φεβρουαρίου 2015

Επιλεκτική παραμόρφωση της αντίληψης

Η ενέργεια που παίρνουμε είναι πολύ μεγαλύτερα από την ενέργεια που δίνουμε και αυτό δημιουργεί τεράστια ανισορροπία, που όμως δεν εντοπίζουμε και έτσι δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη.

Στην επιφάνεια της ζωής μας, στο επίπεδο του γραμμικού νου και των αισθήσεων, της ξεχωριστότητας και της απομόνωσης της αντίληψης, τα πράγματα φαίνονται ανάποδα: ότι δίνουμε πολύ περισσότερα απ’ όσα παίρνουμε πίσω, κι έτσι εξακολουθούμε να κυνηγάμε και να προσπαθούμε να «δικαιωθούμε», να λάβουμε.

Η ανισορροπία μεγαλώνει με κάθε δήλωση της πρόθεσής μας κι εμείς εξακολουθούμε να μην αντιλαμβανόμαστε.

7 Φεβρουαρίου 2015

Για την αποδοχή


Αποδέχομαι δεν σημαίνει συμβιβάζομαι, ανέχομαι αυτό που δεν συμφωνεί με τη δική μου ύψιστη αλήθεια, την οποία είμαι διατεθειμένη να ψάχνω και να επανεξετάζω κάθε στιγμή.

Αποδέχομαι δεν σημαίνει υπομένω, υποτιμώντας τον εαυτό μου και τις δικές μου ανάγκες, τις οποίες αναγνωρίζω μέσα από τις πεποιθήσεις μου.

Αποδέχομαι δεν σημαίνει πως συμφωνώ και επηρεάζομαι από την άποψη και την ανάγκη σου, τα οποία εκτιμώ και λογαριάζω με ισότιμο σεβασμό με τα δικά μου.

6 Φεβρουαρίου 2015

Όλη η ζωή μας ένα καρναβάλι

Κάθε έθιμο σίγουρα έχει την αξία του, καθώς περνάμε από την εμπειρία της ζωής μας. Όμως όταν αρχίσει να γίνεται συνήθεια που ακολουθούμε μηχανικά, επειδή απλά «είναι καθιερωμένη», τότε αρχίζει, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε να λειτουργεί εναντίον μας. Όχι εναντίον της εικόνας μας, της κοινωνικής μας προσωπικότητας, μα εναντίον της συνειδητότητας, που έχουμε ξεχάσει πως είμαστε.

Κάθε χρόνο τα ίδια…

Μάσκες, στολές, πάρτι, παρελάσεις, ρύπανση, ψευδαισθήσεις, όμως εμείς συνεχίζουμε. Έχουμε ο καθένας μας τη δική του λογικο-συναισθηματική δικαιολογία που ενισχύουμε τις πρόσκαιρες κοινωνικές απολαύσεις μας.

25 Ιανουαρίου 2015

Ο Σκοπός


Πολλοί διαβάζουν τα άρθρα μου, κάποιοι συστηματικά… Όμως το ποιοι κατανοούν πραγματικά, φαίνεται από την απουσία σχολίων, από το φόβο της συμμετοχής, από την ασφάλεια της απομόνωσης της σκέψης και την προτίμηση της αποφυγής της ευθύνης.

Το νόημα των άρθρων, βρίσκεται στη σύνθεσή τους, καθώς όλα τα θέματα ξανάρχονται, όλα αλλάζουν νόημα σε κάθε κύκλο και όλα επεκτείνονται, καθώς δεν αποτελούν «τέλος»

Ο φόβος δεν σου εξηγεί, παρεξηγεί τα λόγια μου κι εσύ νομίζεις πως καταλαβαίνεις.

24 Ιανουαρίου 2015

Η θεραπεία είναι μέσα σου



Πάντα είμαστε ακριβείς, στην ώρα μας, εκεί που θέλουμε να είμαστε. Τα πάντα αλλάζουν όταν αρχίζουμε να το γνωρίζουμε αυτό και να το βιώνουμε σε πραγματικό χρόνο.

Είναι αναγκαίο να κάνουμε κύκλους, ενόσω συσσωρεύουμε τη δύναμή μας, ενόσω αποκτούμε επίγνωση, τις πληροφορίες που χρειαζόμαστε, ενόσω μαθαίνουμε βιωματικά.

Ο φόβος μάς δείχνει. Κάποτε θα οριστεί ως «θετικό» συναίσθημα, προτού αφαιρέσουμε όλες τις κατατάξεις.

20 Ιανουαρίου 2015

Αληθινοί, Αθέατοι Μαχητές


Είναι πολλοί αυτοί που εργάζονται αθόρυβα, που δεν φαίνονται πουθενά παρά μόνο εκεί συγκεκριμένα που μπορούν να προσφέρουν ουσιαστικά, ακολουθώντας την καρδιά τους, το πάθος τους. Πόση αλήθεια εσωτερική δύναμη χρειάζονται για να το κάνουν αυτό με αφοσίωση, επιμονή και χωρίς τις συνηθισμένες απολαβές;

Αυτό, ως συνειδητοποίηση, σε αντιπαράθεση με την τρέλα που κυκλοφορεί άφθονη γύρω μας. Στην άλλη πλευρά της όχθης, η παραπλάνηση σε όλο της το μεγαλείο, που η συλλογική συνειδητότητα ακόμα στηρίζει και καλεί σε υλοποίηση.

18 Ιανουαρίου 2015

Πικρές αλήθειες



Μερικές φορές τα άρθρα γίνονται «προσωπικά» ή πάντα...

Αφού το παρόν blog χρησιμεύει μόνο για να εντοπίζει την αλήθεια μας, να ψάχνει την ουσία, να βοηθάει τον Ανθρωπισμό μας να εκδηλώνεται, όπως και όπου μπορεί.

Είναι μια προσωπική «δουλειά», που δεν έχει αφέντες, δεν αντιπροσωπεύει τίποτα και κανέναν πέρα από την Αλήθεια και την ατομική έκφραση του συνειδητού Ανθρώπου.

Συχνά, κόντρα στο κατεστημένο και τις περισσότερες φορές απρόβλεπτο και ενοχλητικό, συνεχίζει την πορεία του, όπως ορίζει η Καρδιά κάθε φορά, χωρίς στρατηγικές και κρυμμένες προθέσεις. Απλά, αληθινά και συχνά τολμηρά!

Τελευταία φαίνεται να δυσαρεστείται αρκετός κόσμος και αυτό μπορεί να είναι μόνο θετικό, όταν συνοδεύεται από συνεχή επαγρύπνηση, που δεν αφήνει τον εγωισμό να φουντώνει και νέα (ψεύτικα) λάβαρα να υψώνονται, πάνω από τον Άνθρωπο.

15 Ιανουαρίου 2015

Τα λάθη μας



Έχει κουραστεί τόσο πολύ αυτός ο κόσμος από την επανάληψη, που αλλάζει απλά ένδυμα, μα παραμένει επανάληψη. Και όμως επιμένουμε να θεωρούμε πως «μαθαίνουμε από τα λάθη μας». Πιο φανερό δεν γίνεται, ότι αυτό, απλά δεν είναι αλήθεια!

Ακούω ανθρώπους συχνά να μου λένε, «βλέπω πολλά, αναγνωρίζω τα λάθη μου…» και εκεί σταματάω να ακούω. Γιατί εκεί, έχουν σταματήσει να βλέπουν.

Μα πώς μπορείς να μάθεις από κάτι που το έχεις ονομάσει «λάθος» και με αυτή τη δήλωσή σου ν' αποδεικνύεις πως δεν έχεις καταλάβει ούτε στο ελάχιστο το νόημα της ζωής, το λόγο της ύπαρξής σου;