9 Αυγούστου 2015

Επιβίωση


Τον ρωτήσαμε τι θέλει από τη ζωή του, τι ονειρεύεται. Μας απάντησε πως δεν θέλει τίποτα, πως θέλει απλά να επιβιώσει!

Διερωτώμαι γιατί. Γιατί να θέλει να επιβιώσει; Ποιος είναι ο λόγος; Για να αποφύγει το θάνατο; Γιατί φοβάται αυτό που δεν ξέρει. οπότε «επιλέγει» τη μια και μοναδική επιλογή που βλέπει: την επιβίωση;

Και τι είναι η «επιβίωση»; Τρώω, κοιμάμαι, δουλεύω, πληρώνω λογαριασμούς και φροντίζω όσο μπορώ να μην πηγαίνω κόντρα στις αρχές; Δεν ξέρω… ίσως ο καθένας να θέτει δικά του, παρόμοια όμως, περιεχόμενα στο «επιβιώνω». Μα, μου φαίνονται όλα εξ’ ίσου ανιαρά, ανώφελα και περιοριστικά.

Μπορεί να το κάναμε αυτό στο παρελθόν. Να ήταν δικαιολογημένο. Να μην ξέραμε τίποτ’ άλλο. Όμως δικαιούμαστε/δικαιολογούμαστε τώρα να μην ξέρουμε; Έχουμε την πολυτέλεια να συνεχίζουμε να ζούμε όπως ζούσαμε τις τελευταίες δεκαετίες; Σε έναν κόσμο που αλλάζει τόσο ραγδαία, τόσο καθημερινά και όπου το αύριο είναι τόσο άγνωστο, τόσο ρευστό, δικαιούμαστε να παραμένουμε στην «επιβίωση»;

Ήταν σκυθρωπός, σαν να είχε ένα πέπλο να σκίαζε την όρασή, το Είναι του. Ήταν διεκπεραιωτικός, σαφής, χωρίς καμία επιπλέον, «άσχετη» κουβέντα, κάνοντας πιστά τη «δουλειά» του, στην προσωρινή γνωριμία μας. Η χαρά έλειπε παντελώς, όχι μόνο από το πρόσωπό του μα και από τη ζωή του, την ψυχή του. Ήταν ολοφάνερο.

Σίγουρα δεν συμπλήρωνε τις προδιαγραφές για νευρωτικό ή καταθλιπτικό, σύμφωνα με τα συμπτώματα που έχει ανάγκη η ψυχιατρική. Μα φανερά απουσίαζε από τη ζωή του, φανερά παρατημένος, δεν είχε λόγο να ζει! Και δεν ήταν/είναι ο μόνος!

Και δεν έχει σημασία πόσα έχει, τι δουλειά κάνει, τι έχει καταφέρει….τίποτα δεν έχει σημασία εκτός από τον τρόπο που κοιτάει με τα μάτια του νου γιατί η καρδιά κλείνει, όταν ο νους επιβάλλει την περιοριστική θέασή του.

Δεν είπα τίποτα, δεν σχολίασα την απάντησή του. Έφυγα…μου μύριζε θάνατος και δεν είχα καμία δουλειά εκεί.

Πώς να του πω πως πεθαίνει καθημερινά, πως κάθε στιγμή και κάθε αναπνοή του είναι ήδη μια δήλωση θανάτου. Δεν έχει σημασία πότε ή πώς θα έρθει ο βιολογικός θάνατος που τόσο φοβάται…. Τόσο πολύ που τρέμει να ζήσει! Πανικοβάλλεται να χαρεί, ούτε λόγος ν’ αφεθεί. Όσο φοβάται τόσο προσπαθεί να ελέγχει. Όσο προσπαθεί να ελέγχει, τόσο χάνονται αυτά που κρατάει σφικτά, μέσα από τα χέρια του.

Έφυγα, όχι γιατί μπορεί να με επηρεάσει, όχι γιατί φοβάμαι το σκοτάδι του, όχι γιατί μπορεί να με τραβήξει μέσα του. Έφυγα γιατί δεν με έβλεπε καν, δεν άκουγε οτιδήποτε άλλο πέρα από τις βέβαιες προσταγές του νου του και των φοβιών του. Δεν είχε νόημα η παραμονή μου.

Είναι αυτός ο κόσμος του και τον σέβομαι εφόσον θέλει να τον αντιλαμβάνεται και να τον ενισχύει. Έχω καιρό παραιτηθεί από την ουτοπία πολλών λατρειών του «φωτός» (ψεύτικο φως αλλά δεν το αντιλαμβάνονται) ν’ αλλάξουν τον κόσμο, να φέρουν τον παράδεισο στη γη, να νικήσουν το σκοτάδι, να επικρατήσει η ειρήνη….και ό,τι άλλο προσφέρει η ουτοπία που αντίστοιχα θέλουν να πιστεύουν…για να επιβιώνουν κι αυτοί. Άλλωστε, έχω περάσει απ’ όλα αυτά τα μονοπάτια του πειρασμού. Κάποια μοιάζουν φανερά πιο ελκυστικά από άλλα. Δεν παύουν να είναι όμως κατασκευασμένες πραγματικότητες που κρύβουν την αλήθεια.

Ποια είναι η Αλήθεια; Αυτή φανερώνεται μόνο σε όσους έχουν το θάρρος να την αποκαλύψουν, σε όσους έχουν παραιτηθεί από τη δική τους εκδοχή της αλήθειας, σε όσους έχουν την τόλμη να «αφήσουν τα πάντα πίσω τους» για να βρίσκονται μέσα στην Αλήθεια, που έχει τάξη, νόμους, νόημα και σκοπό…


Χριστιάνα Σοφία


6 σχόλια:

  1. Χριστιάνα Σοφία μου... με πιάνω πολλές φορές να μοιάζω στον τύπο που περιγράφεις... δίχως χαρά, σα ζωντανή νεκρή... με σχοινιά να δένουν το Είναι μου και να θολώνουν την όραση μου... Κι ας νιώθω ένα ζωντανό κύτταρο εντός μου να παλέβει να λυθεί, να λευτερωθεί, να φωνάξει πως δεν αντέχει πια αυτά τα ψεύτικα καθωσπρέπει... Κι ας είχε καταφέρει να λυθεί... τρομάζοντας τους πάντες... τόσο διαφορετικό που πρόβαλλε σε σχέση με τους γύρω του... την κοινωνία... τις αρχές της... Παγιδευμένη στα πρέπει και τα θέλω των άλλων... της οικογένειας... των παιδιών... τις ανάγκες επιβίωσης που εκείνοι προβάλλουν... ζυγίζοντας με με μέτρα ξένα... Εχω επίσης απορρίψει τις ομαδικές αλήθειες της μόδας... έχω αμφισβητήσει τα πάντα... ακόμη και σκέψεις και ιδέες που με πάθος υποστήριζα πως προάγουν το όραμα, το στόχο, την αλήθεια... δεν είναι για όλους η αλήθεια... κι αυτή η ματαιότητα με πνίγει... μα πάνω από όλα με πνίγει η απουσία αληθινής επικοινωνίας, δίχως μάσκες... όπως και το γεγονός πως έκρυψα το υγιές κύτταρο που ακόμη πιστεύει στο στόχο, στο όραμα, στην αλήθεια, μα δε βρίσκει ανθρώπους να συνεργαστεί ... Η απόσυρση με έφερε στο ίδιο σημείο με τον τύπο που περιγράφεις, δίχως να έχουμε σαν κοινό γνώρισμα το στόχο της επιβίωσης... Το άρθρο σου ήρθε τη στιγμή που αναρωτιόμουν... τι με κρατά ακόμη ζωντανή... Σκέψεις... που ξεγυμνώνονται για μοίρασμα... Να είσαι καλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μοιάζει...δεν είναι το ίδιο όμως με τον τύπο που αναφέρω: τους συνηθισμένους κοιμισμένους που δεν έχουν διερωτηθεί ποτέ στη ζωή τους "αυτό είναι όλο;" Που δεν έχουν ή δεν αντιλαμβάνονται πια αυτή τη σπίθα εσωτερικά που παλεύει να ελευθερωθεί, να υπάρξει.

      Εσύ συνέχισε να στοχεύεις τα βέλη σου στην Αλήθεια γιατί όποιος ψάχνει βρίσκει, συνθλίβοντας τις ψευδαισθήσεις στο διάβα του.

      Μοναχικός είναι ο δρόμος και παραιτούμαστε από πολλά καθ' οδόν...ανάλογα με τη δύναμη και την αντοχή μας κάθε φορά. Δίπλα μας πολύ λίγοι που αντέχουν, που κατανοούν...ακόμα λιγότεροι που συμπορεύονται. Είναι τον Εαυτό μας που ενδυναμώνουμε, δεν μαζεύουμε οπαδούς και ακόλουθους.

      Περνώντας από όλα όσα περιγράφεις, γίνεται κάθαρση, αποκτάμε δύναμη, διάκριση, ταπεινότητα...θα μπορούσα να γράψω πολλά...Κάποιοι θα τις έλεγαν μυήσεις, άλλοι βάπτισμα, άλλοι αναγέννηση...Εμένα δεν με ενδιαφέρουν οι ορισμοί και τα πλαίσια. Φυσικά και περιλαμβάνει θλίψει, ματαιότητα, αμφισβήτηση, όπως περιλαμβάνει και δέος, σύνδεση, πληρότητα... Μόνο οι μωροί θέλουν μόνο το μισό!

      Καλώς ήλθες! :)
      Σε ευχαριστώ για το σημαντικότατο σχόλιό σου...με τιμά, μα κυρίως τιμούμε την Αλήθεια και την Ελευθερία!

      Διαγραφή
    2. Μου αρεσε πολυ το αρθρο σου ηταν αντικειμενο συζητησεις αναλυσης με φιλους και βγηκαν στην επειφανειες κι αλλες αληθειες διαφορετικες για τον καθενα κατασκευασμενες μεσα απο καλουπια βιωματικα απο αυτα που σε κλεινουν μεσα σε τοιχοι και συ φανταζεις σαν μοναχικη μαριονετα γιατι θελει κοτσια και τσαμπουκα να περασεις τον εαυτο σου απο καθαρση ...και οπως λεει και ο φιλος μας ο Ελυτης . Την αλήθεια τη "φτιάχνει" κανείς ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα. ..anyway απλα καθομαι εδω μονη και ειπα να καταθεσω κι εγω ψυχη ..οσο περιμενω να ερθει η Αναγεννηση !!

      Διαγραφή
    3. Χαίρομαι που το άρθρο αποτέλεσε αντικείμενο συζήτησης! 😊

      Διαγραφή
  2. Μην ξεχναμε οτι ζουμε σε μια κοινωνια που θεωρει σοφοτερο εναν που ειχε πει , "ενα ξερω οτι τιποτα δεν ξερω" αλλα θεωρει αυθεντιες καποια ανθρωπακια που προβαλονται απο τα ΜΜΕ . Βαλσαμο οι σκεψεις σας απλα επειδη υπαρχουν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτο ειν ολο;μακαρι να κανε ο καθενας αυτη την ερωτηση στον εαυτο του...μα αρκουμαστε σε τοσο λιγα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή